ziekenhuisgang

Terug naar het ziekenhuis tijdens de COVID-19 crisis

Ellen Kempers
Consultant
Judith von Reeken
Consultant

Sector

Zorg sector

Collega Ellen Kempers, consultant bij SeederDeBoer, heeft de handen uit de mouwen gestoken en zich aangemeld bij het UMC Utrecht om bij te springen als verpleegkundige. Met een HBO-V diploma en een master gezondheidswetenschappen op zak is Ellen tot 2019 werkzaam geweest in het ziekenhuis, onder andere als verpleegkundige. De uitbraak van COVID-19 is een bijzondere aanleiding om tijdelijk haar oude vak uit te oefenen. Collega Judith von Reeken vraagt haar naar haar ervaringen.

Judith: “Fijn dat we dit moment aangrijpen om over onze gedeelde interesse te praten: ziekenhuiszorg. Na jarenlang zelf in het ziekenhuis werkzaam te zijn geweest in een beleidsfunctie heb ik twee jaar geleden de overstap gemaakt naar consultancy. In deze periode denk ik vaak aan hoe het in de ziekenhuizen moet zijn: voor patiënten en medewerkers. Jij hebt vorig jaar dezelfde overstap gemaakt, maar jij bent nu tijdelijk even terug. Ik ben heel benieuwd naar hoe je dit ervaart. Wat doe jij daar nu?”

Ellen: “Ik werk als verpleegkundige voor de flexpool van het UMC Utrecht. Ik heb verschillende diensten gedraaid op de Intensive Care, Medium Care, een speciale COVID-19-afdeling, maar ook op afdelingen waar de reguliere zorg gewoon doorgaat.”

Judith: “Hoewel je de zorg dus goed kent, moet dit een hele bijzondere ervaring zijn. Hoe vind je het?”

Ellen: “Ik vind het erg fijn dat ik in de mogelijkheid ben om juist nu een steentje te kunnen bijdragen met mijn ervaring. Op de COVID-19-afdelingen loop je het grootste deel van de dienst in beschermende kleding. Dat is niet altijd makkelijk: het is warm, je bril beslaat en de patiënt ziet niet goed wie je bent. Ik ben me erg bewust van mijn handelen en de communicatie met patiënten en collega’s verloopt opeens op een heel andere manier. De oogopslag van je collega is het enige dat hem of haar onderscheidt van anderen. Ook de eenzaamheid van de patiënten is tragisch: de beperkte bezoekregeling staat slechts het bezoek van één persoon per dag toe. Je wilt de patiënt bijstaan, maar het is moeilijk om dat te doen met een masker op en een isolatiejas aan. Het hele ziekenhuis zet een topsportprestatie neer. Medewerkers stralen een bepaald soort rust uit. Werkwijzen en protocollen worden erg vaak gewijzigd, maar de informatievoorziening loopt via verschillende kanalen en weet het personeel te bereiken.”

Judith: “Hoe is de sfeer op de afdelingen waar je werkt?”

Ellen: “De sfeer op de afdelingen waar ik ben geweest is goed. Enerzijds ervaar ik onder het personeel een mix van saamhorigheid en strijdlust, anderzijds zie ik bezorgdheid en spanning. Van het ene op het andere moment is het werken in de zorg potentieel levensgevaarlijk geworden, maar jee blijft doorgaan en je laat de patiënt niet in de steek. Het opmaken van deze balans is vaak onderwerp van gesprek tijdens de koffie. Hoe groot is de kans dat wij of onze gezinnen besmet raken? Hoe lang gaat het nog duren? Hoe moet het straks als de reguliere zorg er ook nog bijkomt? Er zijn veel zorgverleners aan het werk die, net als ik, tijdelijk herintreden. Samen leer je in korte tijd heel veel, omdat we werkzaam zijn op afdelingen die we niet zoals het vaste personeel van binnen en van buiten kennen. Ook voor het vaste personeel is deze nieuwe situatie wennen.”

Judith: “Terug van weggeweest. Hoe ben je ontvangen op je oude plek?”

Ellen: “Heel erg goed. Overal waar ik kom word ik van harte welkom geheten. Ik ervaar veel vertrouwen van mijn collega’s en ik kan alles vragen als ik er niet uitkom. Door de vele herintreders is het personele bestand nog nooit zo divers geweest: arts-onderzoekers, gepensioneerde ambulanceverpleegkundigen, plastisch chirurgen of consultants die normaliter allemaal heel ander werk doen, hebben zich vrij kunnen maken om aan het bed te staan. Door deze extra handen aan het bed is er ruimte om de patiënten zo goed mogelijk te ondersteunen. Het personeel maakt zoveel mogelijk tijd om bijvoorbeeld te videobellen met familie of een speciaal dagboek bij te houden van de tijd dat een patiënt aan de beademing ligt. Dit allemaal om de patiënt en de familie zo goed mogelijk door de kritische situatie te loodsen.”

Judith: “Binnenkort zal jij jouw werkzaamheden als consultant weer oppakken. Wat denk je dat je het meest bij zal blijven uit deze periode?”

Ellen: “Ik realiseer me dat het leven een precair evenwicht is en dat er niets minder dan een virus voor nodig is om dat compleet te verstoren. De getoonde veerkracht van de mensheid en het denken in mogelijkheden zullen mij nog lang bijblijven en dat inspireert me. Natuurlijk moeten we ons realiseren dat het elastiek nu heel erg ver is opgerekt en moeten we waakzaam zijn om dat straks niet te laten knappen. Ik hoop dat we na de pandemie gedeeltelijk terugvallen in ons oude patroon, aangevuld met de wijze lessen uit de crisis. Ik hoop dat we met lef durven blijven kijken naar hoe het beter kan en moet. Ik draag daar graag mijn steentje aan bij.”

Judith: “Wat een mooi verhaal Ellen, bedankt dat je dit met ons wil delen.”

 

Anderen lazen ook

Cookie toestemming
We gebruiken cookies op onze website. Door verder te gaan op deze site accepteert u automatisch deze essentiële en analytische cookies.