Actueel

image

SeederDeBoer leest… In control?

In control zijn: dat willen we toch allemaal graag? Het gevoel hebben dat je grip hebt op de dingen die je doet en de mogelijke gevolgen daarvan. En dat je tijdig kunt reageren wanneer iets mis dreigt te gaan. Maar misschien slaan we hier wel in door. Steeds vaker gaan mensen en organisaties gebukt onder een grote stroom van protocollen, regels, registraties, audits en afvinklijstjes. Er zijn veel verschillende initiatieven om bijvoorbeeld de administratieve last in de zorg te verminderen. Een goede beweging als je het mij vraagt! Maar zorgen de frustraties en ontregel-initiateven nu voor échte verandering? Ik ging op zoek naar het antwoord in het boek In control? van Thijs Homan. Hij geeft verschillende perspectieven op deze beheerskramp in en om organisaties.

SeederDeBoer leest…

 

Auteur: Thijs Homan

Uitgeverij: Boom uitgevers Amsterdam

Jaar van uitgave: 2017

Aantal pagina’s: 303 pagina’s

 

 

 

 

Controle of vertrouwen?

In veel organisaties waar ik kom, zie ik bestuurders en professionals worstelen met het vinden van een balans tussen vertrouwen en controle. Niet alleen naar de eigen organisatie toe, maar juist ook naar de omgeving. Enerzijds willen we allemaal af van de checkslists, protocollen en registraties. Anderzijds, zo schrijft Homan in zijn boek, levert deze bureaucratie ons ook iets op. Het biedt structuur en houvast en geeft ons een gevoel van beheersing en zekerheid. Dat is voor veel mensen, bijvoorbeeld voor bestuurders en toezichthouders, een prettig gevoel. Maar hoe lang wegen deze voordelen nog op tegen de toenemende druk en oplopende frustraties in organisaties?

Praten en doen om patronen te veranderen

Homan geeft in zijn boek veel verschillende perspectieven op de beheerskramp in organisaties. Hij maakt daarbij vooral het onderscheid tussen de ‘praters’ en de ‘doeners’. De eerste groep kijkt vanaf een afstandje naar bestaande systemen en organisaties. Dan lijkt alles overzichtelijk en zijn verbeterpunten snel aan te wijzen. De tweede groep bevindt zich midden in het systeem of de organisatie. En wanneer je er middenin zit, dan is het allemaal niet zo overzichtelijk. En ondanks dat je het gevoel hebt dat er iets moet veranderen (je wil geen lijstjes meer afvinken!) is het vooral erg verleidelijk om met de bestaande stroom mee te blijven gaan. Soms om je eigen positie te kunnen behouden, soms omdat het onmogelijk lijkt een hele organisatie en de veeleisende omgeving mee te nemen in een grote verandering.

Wat is er dan voor nodig om het patroon van toenemende bureaucratie te doorbreken? Homan beschrijft dat ondanks veel kritische geluiden, initiatieven voor minder regeldruk en minder administratieve lasten, er nog geen structurele verandering te zien lijkt. We zijn juist verschoven van accountability (kan ik verantwoording afleggen over de dingen die ik doe) naar auditability (heb ik de juiste informatiesystemen, voldoe ik aan de eisen voor de audit en slagen we voor de audit?). Oftewel: het middel is belangrijker geworden dan het doel!

Een hoopvol perspectief?

Tijdens het lezen van dit boek werd ik telkens heen en weer geslingerd tussen een hoopvol perspectief op verandering en de enorme moeilijkheid van de patronen en overtuigingen die we daarvoor op verschillende niveaus moeten doorbreken. En hoewel het boek geen direct antwoord geeft op de vraag hóe we dan het tij kunnen keren, geeft het heel veel inzichten in de complexiteit rondom de beheerskramp.

Hoe zit dat in jouw organisatie? En weet je welke patronen in jouw organisatie doorbroken moeten worden om te ontsnappen aan de beheerskramp? Ik ben benieuwd naar je ervaringen, ideeën of worsteling!

Wil je het boek ook lezen?
Bestel het boek hier