Jurgen Schut – (1)

Leiderschap: over de mooiste en meest angstige plek

Een intiem gesprek over leiderschap in tijden van verandering

We leven in een bijzondere tijd. De wereld bevindt zich in het beginstadium van een grote transformatie. Meer dan ooit kijken we naar onze leiders; naar leiderschap in tijden van verandering. Hoe gaan onze leiders om met de veranderende wereld? Wat doen ze, wat laten ze, en waarom? Onze collega Hayo is de afgelopen weken online in gesprek gegaan met de zeven partners van onze organisatie. Alle collega’s konden deze gesprekken online live bijwonen. Ook Jurgen ging met Hayo in gesprek over leiderschap in tijden van verandering. Zijn reflectie op dit gesprek lees je hier.

Op 1 mei werd ik geïnterviewd door collega Hayo Baarspul. Over mijn leiderschap binnen SeederDeBoer, in verandering en in crisis. Bij het aanbreken van de eerste corona-maatregelen leek het mij een goed idee om een serie interviews te plannen met de partners in ons bedrijf. Leiderschap en veranderen is ons vak. Maximale openheid en reflectie daarover is een must als we ons vak serieus nemen. Ook een mooie manier om de binding met alle collega’s te verdiepen terwijl we fysiek op afstand zijn.

Daar zat ik dan achter mijn laptop. Camera aan, Teams openen, de opname wordt gestart, Hayo stelt zijn eerste vraag en een hele serie collega’s aan de andere kant van de lijn. Ik vond het ineens super spannend. Ik had het zelf bedacht. Ik vind dat we dit moeten doen. En tegelijk slaat de eeuwige twijfel tot. Hoe diep durf ik te gaan in mijn antwoorden? Bang dat iemand mij afwijst, terwijl ik mijn diepste overtuiging op leiderschap uitspreek? Bang om gekwetst te worden. Erger nog: de angst dat ik straks alleen sta. Collega’s die zeggen: ‘bekijk het maar met je leiderschap, gekke vent’.

De spanning is dat ik de angst niet wil zien en voelen. Wil wegdrukken. Ik moet groot, sterk en verstandig zijn. Dat zijn de echte leiders. Toch? De vragen van Hayo komen. De omgeving verdwijnt steeds meer uit mijn aandacht. Het lukt om naar binnen te gaan. De enige plek waar ik mijn leiderschap kan voelen en vinden. Om leiding te geven heb ik het nodig om maximaal in mijn lijf te zitten, mijn hart te openen en de gedachtes te laten komen. Makkelijk gezegd, voor mij moeilijk gedaan. Het kost me inmiddels al 20 jaar om daar stap voor stap in te leren.

Mijn eerlijke verhaal

Het interview was goed. Goed in de zin dat ik mijn inspiratie voelde, het was mijn eerlijke verhaal, dit is wie ik ben. Het applaus via email en whatsapp was beperkt. Geen massale bevestiging van mijn publiek. Wel een paar lieve, tedere gesprekken. ‘Ik wil heel graag weer vaker in gesprek met je. Om mijn drang om heel hard aan mijn ontwikkeling te werken in goede banen te leiden’. ‘Ik ben geraakt. Door jouw verhaal voelde ik ineens weer het contact en gebrek aan contact met mijn moeder’. ‘Ik ben er moe van, om altijd zo fucking hard te moeten strijden’. Natuurlijk kwamen deze gesprekken ook bij mij binnen. Toch nog steeds: twijfel, twijfel, twijfel. Een onbestemd gevoel. Zelf René Seeder (mijn beste maatje in het bedrijf) maar bellen, bevestiging zoeken. Hij vond het goed, zijn eerste app was ook al ‘wow’.

Zaterdag 2 mei was een rotdag. Ik werd er verdrietig en somber van. Waarom? Waarom niet blij zijn met wat er is? Waarom de focus op het applaus? Waarom die twijfel? Aan het einde van de dag was er even zo’n kort gesprekje met mijn vrouw tijdens het koken. Ze zei: ‘je mag trots zijn op wat je brengt’. Dat was de opening.

Ik kan soms zo trots zijn op anderen. Een mooi gesprek op het podium in ‘Brainwash: Overleven na Corona’. Trots op Barbara Baarsma die niet opstond als econoom maar als leider van het land. Uit haar hart legt ze op tafel: ‘de scheiding tussen kansarmen en kansrijken wordt in deze tijd nog groter’. Gijs Scholten van Aschat die ‘wat het is’ van Erich Fried leest. Gijs brengt een laag onder het inhoudelijke gesprek met een goddelijk geïnspireerd gedicht. En dan 4 mei onze Koning. Een man die opstaat als een echte koning. Een geboren, geraakte, stevige leider. Die vanuit zijn onbegrip en pijn de historie, het huidige moment en de hele toekomst in een ander perspectief zet. Dat is nog eens ‘wow’.

En waarom ik niet dan? Waarom zo bang trots te zijn op mezelf? Het inzicht kwam langzaam deze dagen. Als ik trots en liefde toesta naar mezelf, verdwijnt de zelfkritiek. Zelfkritiek is een pijnlijke, maar ook stevige muur tussen mij en de ander. Die verdwijnt als sneeuw voor de zon als ik met liefde naar mezelf kijk, als ik trots voel opkomen. Dat is het moment dat ik geen verdediging meer heb. Dat iedereen mij kan raken. Dat ik iedereen kan raken. Versmolten met alles en iedereen. Voor mij de mooiste en de meest angstige plek.

Dit was de tweede reflectie in de serie ‘Gesprekspartners’. Ook de terugblik van Jeroen Buma is op onze website te vinden. Meer weten of reageren? Neem contact op met Jurgen Schut (jurgen.schut@seederdeboer.nl) of Hayo Baarspul (hayo.baarspul@seederdeboer.nl).

Anderen lazen ook

Cookie toestemming
We gebruiken cookies op onze website. Door verder te gaan op deze site accepteert u automatisch deze essentiële en analytische cookies.