oleg-laptev

Leiderschap is om gedeeld te worden; hoe doen we dat in de coronacrisis?

Christine Changoer
Senior Consultant

Mijn moeder is ernstig ziek en behoort ten tijde van deze crisis tot een kwetsbare doelgroep. Van de week kwam een Volendamse dame langs om haar een haarstuk aan te meten. De Volendamse dame van het haarstukkenbedrijf past haar allerlei prachtige haarstukken aan. Tijdens het doorpassen vertelt mijn moeder vrolijk wie er allemaal langskomt vandaag. De Volendamse dame kijkt verbaasd en zegt op zijn Volendams: “Maar mevrouw, u behoort tot een kwetsbare doelgroep, u mag helemaal geen bezoek ontvangen. Heeft u Rutte dan niet gehoord?” Mijn moeder draait haar hoofd, kijkt die dame met grote ogen aan en zegt met een Surinaamse toon: “Rutte? Die weet helemaal niets van hoe wij Surinamers, Hindoestanen, Turken, Marokkanen leven! Juist in deze tijd moet je met je familie zijn. En onze families zijn groooot.” Verbaasd kijk ik naar mijn moeder en sta met mijn mond vol tanden. Gedachten schieten door mijn hoofd; waar is zij met haar gedachten en is de boodschap van onze leider Mark Rutte überhaupt bij haar aangekomen, laat staan binnengekomen?

Als ik later die dag naar huis rijd vraag ik me; wat maakt dat we leiders volgen of juist niet? Waarom gaat mijn moeder ongestoord door met haar sociale activiteiten alsof er niets aan de hand is? Waarom gaat de ene helft van Nederland naar het strand en blijft de andere helft thuis? Waarom voelen jongeren zich geroepen tot halt of vieren ze lockdown feestjes? Op 26 maart verscheen een artikel in de Telegraaf dat volgens viroloog Van Ranst jongeren nog steeds niet geloven dat het coronavirus ernstig is en dat de jeugd nauwelijks wordt bereikt. Een dag later lees ik in dezelfde krant dat de jongeren die een lockdown feestje vierden nu op de IC liggen. Het niet bereiken van alle doelgroepen lijkt me een vrij ernstig probleem in het bestrijden van de coronacrisis.

Als ik terugdenk aan de persconferentie van 23 maart denk ik terug aan drie leiders (Rutte, Grapperhaus en de Jonge) en daartussen die geweldige tolkvertaalster voor doven en slechthorenden. Door haar vertaling op nationale televisie bij de publieke omroep spreekt ze een specifieke doelgroep aan. Er zijn in Nederland naar inschatting 1,6 miljoen slechthorenden. De tolkvertaalster spreekt in haar eentje waarschijnlijk meer mensen aan dan die ministers bij elkaar opgeteld. En dan hebben we het nog niet gehad over de 4,2 miljoen Nederlandse migranten zoals mijn moeder en ik.

Het beheersen van een crisissituatie wordt in grote mate bepaald door het leiderschap. Wanneer je verbinding maakt met mensen op het moment van kwetsbaarheid en mensen herkennen zichzelf in een leider dan is de impact van die verbinding tastbaar en diepgaand. Bijvoorbeeld de directeur Nationale Veiligheid van Suriname benadrukte op een bijzondere manier de ernst van de situatie rondom het coronavirus. Kolonel Danielle Veira riep mensen namelijk op om naar een tequila-party te gaan. “Doe maar, dan zul je zien wat er gaat gebeuren.” En wat zie je gebeuren? Surinaamse jongeren over de hele wereld herkennen een ouderboodschap erin. Surinaamse ouders spreken precies zo tegen hun kinderen en de jongeren gaan verbinden op collectief en mondiaal niveau, wat weer bijdraagt aan een gezond ecosysteem.

Wat hebben mensen waarbij de berichten van Rutte, het kabinet of het RIVM niet aankomen nodig om hun gedrag te veranderen?

Rutte kan zijn leiderschap delen met andersoortige leiders. Met jonge influencers of hindoe priesters. Misschien moet je wel op nationale televisie naast de drie witte mannen (Rutte, Grapperhaus en de Jonge) en de doventolk wel een heel ander gezicht plaatsen.

We staan er misschien niet bij stil maar er is voor veel groepen Nederlanders, zoals Indiërs, Afrikanen maar ook de millennial een andere realiteit. Voor mijzelf is dat een spirituele realiteit. Misschien kunnen we eens onderzoeken hoe we met elkaar op die frequentie kunnen verbinden. Zie je het al voor je? Een Ohmmmmm chant op hetzelfde moment in de wereld uitgezonden op NPO1.

Ik hoop dat wij ons als samenleving nu meer dan ooit beseffen dat leiderschap gedeeld moet worden om gemeenschappelijke doelen en waarden te cultiveren. Juist in tijden van crisis. En het kan allemaal samen; want wanneer de ene hand de andere wast worden ze beide schoon.

Anderen lazen ook

Cookie toestemming
We gebruiken cookies op onze website. Door verder te gaan op deze site accepteert u automatisch deze essentiële en analytische cookies.