Guido Kilsdonk 2

‘Leiderschap gaat over je angsten onder ogen durven zien’

Guido Kilsdonk
Partner

Een intiem gesprek over leiderschap in tijden van verandering

We leven in een bijzondere tijd. De wereld bevindt zich in het beginstadium van een grote transformatie. Meer dan ooit kijken we naar onze leiders; naar leiderschap in tijden van verandering. Hoe gaan onze leiders om met de veranderende wereld? Wat doen ze, wat laten ze, en waarom? Onze collega Hayo is de afgelopen weken online in gesprek gegaan met de zeven partners van onze organisatie. Alle collega’s konden deze gesprekken online live bijwonen. De reflectie van Guido op zijn gesprek met Hayo over persoonlijk leiderschap lees je hier.

Ik heb ooit het geluk gehad om de singer-songwriter Keaton Henson op te zien treden in de Geertekerk in Utrecht. Een unieke gebeurtenis, omdat hij gebukt gaat onder enorme podiumangst die hem het optreden bijna onmogelijk maakt. Om toch voor zijn publiek op te kunnen treden, speelde hij meestal in lege zalen in musea en kunstgaleries waar zijn fans hem door kijkgaten in de muur konden horen én zien. Hij heeft ook ooit op Vlieland in een lege kerk gespeeld waar mensen alleen door te springen door de hoge ramen even naar binnen konden kijken.

Het concert in de Geertekerk was bijzonder. Vanwege de muziek en de unieke locatie waarin eeuwenoude kerkmuziek zachtjes mee-echode. Maar het was vooral bijzonder omdat iedereen in de kerk wist welke angsten de artiest had overwonnen om voor ons te spelen. Wat een enorm gevoel van intimiteit creëerde. Moed gaat niet over onbevreesd zijn, maar juist je angsten onder ogen durven zien en ondanks die angst je niet tegen laten houden te doen wat voor jou belangrijk is. Het was aan dat concert dat ik moest denken toen ik door Hayo werd geïnterviewd voor een publiek van onzichtbare collega’s waarmee ik ook de verbinding voelde zonder dat interactie mogelijk was. En net als bij Keaton Henson werkte het voor mij verassend goed. Het voelde als een intiem gesprek met Hayo en het onzichtbare en onhoorbare publiek voelde als een inspirerende omgeving.

When they go low, we go high

Wij leven in een fascinerende maar ook verontrustende tijd vind ik. En dan heb ik het nu eens niet over de COVID-19, maar over hoe leiderschap zich in deze tijden manifesteert. Los van politieke voorkeuren vraag ik mij af hoe het mogelijk is dat de leiderschapsstrijd in de VS gaat tussen twee blanke mannen van boven de 70. Geen kandidaten met de wil of het vermogen om mensen te verbinden en te inspireren en mee te nemen naar een betere wereld. Twee kandidaten die beide blijkbaar meer geloven in een negatieve dan in een positieve campagne. De wereld polariseert en dat maakt de wereld niet beter of sterker; en zeker niet mooier. “When they go low, we go high” is natuurlijk een fantastische quote van Michelle Obama over leiderschap, maar ik vrees dat het niet afdoende is als leidraad voor leiderschap in een gepolariseerde wereld.

De heilige Franciscus van Assisi, de stichter van de Franciscaner kloosterorde, schreef al in 1200 dat als de kloosterlingen gaan mopperen en klagen, dit duidt op een verstoord contact tussen de monniken en de abt. Ik denk dat deze oproep tot verbinding en oprechte dialoog een belangrijke sleutel is voor ons leiderschap. Voor mij zit leiderschap heel sterk in de wil om verantwoordelijkheid te dragen. Niet alleen voor het resultaat, maar juist voor de groep en het welzijn van alle collega’s.

Durven

Ik vind het soms lastig om mijzelf een leider te voelen laat staan mij een leider te noemen. Voor mij zit het spannende van leiding geven in het durven. Het verantwoordelijk durven zijn voor het functioneren van een organisatie, mensen durven aanspreken op hun gedrag en daarbij soms ook botsen, jezelf niet verschuilen maar zelf positie durven innemen ook al sta je in die positie soms alleen. Ook ik ken vaak de twijfel om op het podium te klimmen en mijn ruimte te pakken ook als je weet dat iedereen je daarin steunt en zelfs van je verwacht dat je jouw rol als leider invult. Dat blijft spannend maar ik weet inmiddels ook dat de mooiste dingen gebeuren als het spannend wordt.

Gisteravond heb ik weer naar de muziek van Keaton Henson geluisterd. Als inspiratie om de moed te vinden mijn rol te pakken in het creëren van een mooiere wereld. Ook al voelt dat soms spannender dan ik zou willen.

Dit was de vierde reflectie in de serie ‘Gesprekspartners’. Volgende week volgt de terugblik van René Seeder. Meer weten of reageren? Neem contact op met Guido Kilsdonk (guido.kilsdonk@seederdeboer.nl) of Hayo Baarspul (hayo.baarspul@seederdeboer.nl).

Anderen lazen ook

Cookie toestemming
We gebruiken cookies op onze website. Door verder te gaan op deze site accepteert u automatisch deze essentiële en analytische cookies.