Actueel

image

Hoe een zeilavontuur mij waardevolle lessen leerde

20 juni 2015, 7:30 uur, vlak voor de kust bij Noordwijk. Twee uur geleden hebben mijn vriend Jord en ik in alle vroegte de trossen losgegooid en – nog enigszins onwennig – de zeilen gehesen. Ter voorbereiding hebben we de afgelopen maanden ieder vrij uur op het water doorgebracht of met onze neus in de zeilboeken gezeten. Inmiddels kabbelen we rustig voort over de golven van de Noordzee. Terwijl de adrenalinerush afzwakt, komt het besef. We zijn begonnen aan het spannendste en meest uitdagende avontuur van ons leven: een zeiltrip naar de Middellandse Zee met als eindbestemming Ibiza. We hebben geen idee wat ons te wachten staat en zijn letterlijk mijlenver verwijderd van ons doel.

21 juli 2015, 6:30 uur, de Straat van Gibraltar, 31 dagen later. Jord ligt binnen te slapen en ik loop wacht. We zijn gistermiddag uit Vila Real de San Antonio vertrokken, een klein plaatsje in het zuiden van Portugal, vlakbij de grens met Spanje. Ondanks 4 uur slaap kost het geen enkele moeite om wakker te blijven. Nog een paar uur en dan zijn we in de haven van Gibraltar. De zon komt op en in de verte zie ik de Marokkaanse bergtoppen boven de ochtendmist uitsteken. Ik heb mijn favoriete muziek opgezet en kan maar aan één ding denken: de Middellandse Zee, we hebben het gehaald!

Deze hoogtepunten zal ik niet snel vergeten. Inmiddels is het bijna tweeënhalf jaar geleden en zijn de indrukken van destijds verwerkt. Misschien lijkt het alsof ons zeilavontuur een aaneenschakeling was van mooie momenten, maar deze twee alinea’s zijn geen goede weergave van het gehele avontuur.

Integendeel. Grote delen van de reis heb ik met een onrustig gevoel geworsteld. Klopt het weerbericht van de komende dagen? Hoe groot is de kans dat we tegen een verloren zeecontainer aanvaren? Komen we op tijd aan op onze bestemming? Zal het ons lukken om midden op zee het kapotte roerblad te repareren? Wat te doen als de wind snel toeneemt en de boot een speelbal van de golven wordt? De onrust is verklaarbaar aangezien ik ver buiten mijn comfortzone handelde. Maar het voelde absoluut niet prettig, nam me bij tijd en wijle volledig in beslag en stond het plezier in de weg.

Toch ben ik achteraf enorm blij met deze worstelingen. Juist de moeilijke momenten hebben tot een groter (zelf)inzicht geleid, dat van pas komt in vrijwel iedere nieuwe situatie. Bijvoorbeeld nu, tijdens mijn eerste paar maanden als Young Professional bij SeederDeBoer. Met veel plezier deel ik mijn inzichten en hoe ik deze toepas in mijn net gestarte werkzame leven.

Les 1: Accepteer onzekerheid over de lange termijn

Land in zicht!
Land in zicht!

Een vraag die ik mezelf regelmatig stelde tijdens de zeiltrip was: ‘’Gaat het ons ooit lukken om in drie maanden tijd naar Ibiza en weer terug naar Nederland te varen en daarbij de boot en onszelf heel te houden? Er kan zó veel misgaan!’’ De wateren die we bevoeren kende ik niet, ik had geen idee of de boot zich goed zou houden en zelfs Piet Paulusma gelooft niet in een betrouwbaar weerbericht dat drie maanden vooruitkijkt. De reis in zijn totaliteit benaderen maakte het onoverzichtelijk en onbehapbaar.

Mijn gemoedsrust werd een stuk beter naarmate ik mij meer ging focussen op het nu en de eerstvolgende dagen. Op de korte termijn was de situatie beter in te schatten: de zeekaarten van een beperkt gebied bestuderen was goed te doen en door de boot vaak te controleren op mankementen konden we grote schades zoveel mogelijk beperken. Ook een weerbericht dat slechts enkele dagen vooruitkijkt is in de regel betrouwbaar. Kortom, in kleine stappen vooruit denken gaf een stuk meer overzicht en rust.

Ik kan ditzelfde principe toepassen nu ik bij SeederDeBoer werk. Het heeft voor mij weinig zin en leidt tot frustratie om dagelijks te bedenken welke functie ik over een x aantal jaar wil bekleden. Het is namelijk onbekend hoe het bedrijf zich ontwikkelt, hoe ik me ontwikkel en wat mijn persoonlijke mogelijkheden en voorkeuren in de toekomst zijn. In plaats daarvan kan ik me beter focussen op de werkzaamheden die mij nu goed afgaan en waar ik energie van krijg.

Dit sluit het belang van lange termijn doelen overigens niet uit. Lange termijn doelen geven richting en zijn een goede leidraad. Als we Ibiza niet als einddoel hadden gedefinieerd, hadden we geen idee gehad in welke richting we de tussenstappen hadden moeten zetten.

Les 2: Accepteer afhankelijkheid

Tijdens de zeiltrip had ik vaak de neiging om volledig in control te willen zijn. Ik wilde onafhankelijk zijn. Er is bijna geen betere plek dan midden op zee om te ervaren dat dit streven een grote illusie is.

Bijvoorbeeld, toen we tussen Frankrijk en Engeland voeren en we opmerkelijk getik hoorden. De oorzaak: een loszittend roerblad. Met beperkte kennis over het systeem van het roerblad schoten diverse doemscenario’s door ons hoofd. Als het roerblad echt los zou laten, dan zouden we volledig stuurloos zijn. Geen fijne gedachte, vlakbij een drukke vaarroute met grote containerschepen. En het was duidelijk dat ík dit met mijn twee linkerhanden niet zou kunnen repareren. Gelukkig was Jord – met een bachelor lucht- en ruimtevaarttechniek en een master in maritieme techniek – een stuk technischer dan ik en kregen we het voor elkaar om het samen binnen een uur op te lossen. Een leerzame les in afhankelijkheid.

Dat mijn eigen kennis en kunde niet altijd toereikend is, heb ik ook de afgelopen maanden gemerkt. Natuurlijk heb ik tijdens mijn studie en in eerdere baantjes een hoop opgestoken, maar ik ervaar nu hoe veel ik in de praktijk nog kan leren. Ook in deze context is het dus van belang mijn eigen beperkingen te zien, hulp in te schakelen wanneer dat nodig is en om te vertrouwen op de kracht van anderen.

Les 3: Bereid voor en anticipeer

Oké, de wereld is voor een groot deel onzeker en we zijn in grote mate afhankelijk. Moeten we dan maar gewoon achterover leunen, niks doen en zien hoe het leven loopt? Ik denk het niet.

Het spannendste deel van de reis was het stuk van Porto naar Lagos, een tocht van zo’n 40 uur. We vertrokken aan het eind van de middag. De eerste 24 uur ging soepel: er stond een lekker windje en de sfeer aan boord was goed. Op de tweede avond begon het ineens een stuk harder te waaien dan verwacht. We hadden gerekend op windsnelheden tot 25 knopen (windkracht 6 à 7; op het vaste land niet leuk om tegenin te fietsen, maar bij een voordewindse koers nog niets om van te schrikken). Tot onze verbazing trok de wind door tot 35, bij vlagen 40 knopen (windkracht 8 à 9). De lucht was gitzwart en de oceaan bouwde zich op tot golven van 4 meter hoog. Ik riep Jord uit zijn bed  om het grootzeil kleiner te maken. De boot was een speelbal van de golven en werd alle kanten op geslingerd. Door de harde wind was communiceren nauwelijks mogelijk. Dit was het moment waarop onze goede voorbereiding van pas kwam. Inmiddels hadden we dit klusje zo vaak geoefend, dat het zelfs onder deze moeilijke omstandigheden redelijk soepel verliep. We merkten onmiddellijk resultaat, de boot was weer onder controle. Rust.

Wat heeft dit me geleerd? Ik kan er niet omheen dat ik situaties niet altijd zie aankomen. Maar binnen de omstandigheden die ik tegenkom, kan ik wel degelijk zo anticiperen dat ik deze met behulp van een grondige voorbereiding aankan en er het beste van maak. De vele uren die Jord en ik in het voorjaar van 2015 op het water hebben doorgebracht, betaalden zich op vele momenten dubbel en dwars uit.

Ook hier valt een parallel te trekken met mijn eerste ervaringen bij SeederDeBoer. Neem het sollicitatieproces. De precieze invulling van zo’n gesprek is niet te voorspellen, maar op een aantal factoren is voorbereiding mogelijk. Je weet bij welke organisatie je solliciteert, je weet wie er tegenover je zitten en je hebt inzicht in je eigen talenten en verbeterpunten. Dan kunnen de vragen die gesteld worden je nog steeds verrassen, je hebt wel een goede basis waarop je kunt vertrouwen.

Klaar om te knallen!

 

We made it
We made it

1 november 2017, 9:30 uur, Arnhem.

Ik zit op kantoor bij de klant en kijk naar buiten door het raam. De avonturen op de Middellandse Zee lijken verder weg dan ooit. Het is een druilerige dag, die verre van uitnodigt om naar buiten te gaan. Over een half uur presenteren collega Breg en ik ons eindadvies aan het bestuur. De zenuwen nemen ietwat toe en ik merk dat we beiden extra alert zijn. Zal onze boodschap goed overkomen? Worden onze bevindingen en adviezen geaccepteerd? Dan bedenk ik me: het klopt dat we niet precies weten hoe het zometeen gaat lopen en we zijn van elkaar afhankelijk, maar we kunnen ons eindadvies inmiddels wel dromen. Kortom, we zijn goed voorbereid en klaar om te knallen!