Onlangs nam ik deel aan een cursus. De ene na de andere deelnemer druppelde bij aanvang binnen in het conferentiecentrum. We gaven elkaar netjes een hand en gingen keurig op de voor ons bestemde plek in de zaal zitten om vervolgens afwachtend te kijken naar wat de docent ons te bieden had.
We zaten nog geen twee minuten of de docent vroeg ons de stoelen en tafels aan de kant te zetten en in een kring te komen staan. Gedwee gingen we aan de slag. ‘Abracadabra’ klonk er vervolgens vol overtuiging uit de mond van de docent. Verschrikt keek ik om me heen. Vervolgens bulderde er wederom ‘Abracadabra’ door de zaal heen met het verzoek om dit te herhalen. Zachtjes herhaalde ik de woorden van de docent. Was ik bij de verkeerde cursus beland? Het proces herhaalde zich een aantal malen en de meeste cursisten leken zich langzamerhand meer op hun gemak te gaan voelen; het volume nam toe. Na deze oefening gingen we verder met dat waarvan iedereen verwacht had te starten; een nadere kennismaking met elkaar door de inhoud in te duiken. Maar het ijs was inmiddels gebroken.
Geïnteresseerd in het lezen van de gehele column van Robine van den Berg? Deze kunt u rechts op de pagina downloaden.