Een ontwarbare knoop of een probleem dat niet op te lossen lijkt, wordt ook wel een Gordiaanse knoop genoemd. In overleveringen van Alexander de Grote wordt verteld over de knoop die het juk verbond met de disselboom van een eeuwenoude strijdwagen. Van deze knoop werd gezegd dat deze niet was op te lossen. Als adviseur loop je bij klanten ook dikwijls tegen Gordiaanse knopen aan.
Bij veel veranderingstrajecten van onze klanten zijn de ambities hoog en de tijdslijnen krap. Om snel resultaat te behalen en te laten zien dat het management daadkrachtig optreedt, worden allerlei projectgroepen ingesteld die voortvarend aan de slag gaan. De projectgroepen werken sterk vanuit hun eigen scope om snel tot afronding te komen en hapklare brokjes op te leveren. Hoewel de verschillende projectgroepen zijn opgezet om dezelfde verandering te bewerkstelligen, wordt – door het zogenaamde hokjes denken – weinig tot geen aandacht besteed aan de samenhang tussen de projecten. Hierdoor blijven domeinoverschrijdende implicaties onderbelicht en komen deze te laat of soms helemaal niet aan bod. Een projectgroep denkt klaar te zijn of is al klaar, maar heeft helemaal geen rekening gehouden met de eisen van de andere projectgroepen en vice-versa.
Wanneer we het project vergelijken met de bouw van een huis, zien we snel de absurditeit in van deze aanpak. Het dak is al opgeleverd, terwijl men nog aan het nadenken is over het type woning. Is het reeds opgeleverde dak dan bepalend voor het type woning of bouwt men een ander dak?
Geïnteresseerd in het lezen van de gehele column van Adjai Rambhadjan? Deze kunt u rechts op de pagina downloaden.